Хартумчанка

Развітаецца жанчына

З родным горадам Хартумам.

Пахавала мужы, сына

І жыццё пад весным мірам.

Больш няма жывых сябровак,

Не сутрэціць мінакоў,

Няма працы, падпрацовак,

Фронт забраў дваіх братоў.

Бомбай разбурыла хату,

Ногу адарвала свату.

Ні памыцца, ні паесці,

На руінах і не сесці.

Цяжка пакіжаць свае мясціны,

Але ж іншыя краіны

Вабяць пад свой дах схавацца.

А куды яшчэ старой падацца?

Вось перад дарогай

На Хартум зірнула з асцярогай

Развітаецца на месяцы гады,

А, магчыма, назаўжды.

Чэрвень 2025